5.01.2015
|
0 Yorumlar
|

Yolculukta esas olan bir yerden bir yere varmaktır. Çocuk aileye katıldığı andan itibaren yolculuk aile fertleri için başlamıştır. Çocukla yaptığımız yolculukta sadece çocuk mu yol kat eder, büyür? Elbette ona eşlik eden ebeveyn de adımlar atmaktadır.  Bizler de gerek eğitimci gerekse bir ebeveyn olarak çocukla yolculuğumuzda büyümüyor muyuz? Büyümek demek değişmeyi ve gelişmeyi beraberinde getirmektedir. Bu yolculuk şüphesiz tek taraflı bir tekamül süreci değildir. Aslolan şudur, bizler, anne veya baba olarak doğmuyoruz. Sorumluluğumuz önümüze geldiği  vakit anne veya baba olmayı sonradan öğreniyoruz. Önemli olan, onu nasıl öğrendiğimiz ve ne kadar ele aldığımızdır.

Genç ebeveynlerde anne olmanın veya baba olmanın tatlı telaşını sıklıkla görebiliyoruz. Çünkü basit bir iş değildir bir can yetiştirmek ve onu donatmak. Amacını netleştirmiş olan ebeveyn kolları sıvamıştır bile. Öğrendikçe büyüyecek, büyüdükçe öğrenecektir.    Tüm bu süreçte sadece doğrularla öğrenmiyor insan. Hatalarla da öğreniyor. Ancak burada önemli olan elbette bir ebeveyn olarak ne kadar ve nasıl hatalar yaptığımızdır…

Kendi çocukluk dönemini hatırlayan anne veya baba kendi çocuğu ile kafasında doğru ve hataları bir kıyas yaptığında kafası karışacaktır çoğu zaman. Çünkü yaşam biçimleri ve şartlar çoktan değişmiştir. Yaşam biçimleri ve şartlar değişse de buna rağmen  çocuğun temel ihtiyaçları aynıdır her devirde. Hangisi daha yararlı hangisi daha zararlı konusunda farklı yorumlar getirilebilir. Eskinin sokaklarında akşam saatlerine kadar ip atlayan, top oynayan çocuk mu daha şanslıdır yoksa bugün gayet şık giyinmiş AVM lerde özel isteklerini arayan çocuk mu? Hayal gücüyle kartondan arabalarını yapan çocuk mu yoksa kurgulanmış tüm detaylar düşünülerek üretilmiş olağanüstü oyuncaklarıyla oynayan çocuk mu? Mahallesinde düşe kalka kalabalık oyunlar oynayan çocuk mu yoksa evde süslü duvarlarının ardında tek başına oyuncak sepeti ile baş başa kalan çocuk mu?

Bu sorular çoğaltılabilir… Gelin siz kara verin.

Eğitim karmaşık  bir iştir. Bizler öğrendiklerimiz alışkanlıklarımız arasında mekik dokuruz. Birçok faktör etkendir çocuğun eğitiminde. Bu sebepten dolayı her bir çocuk ve her bir aile kendine özeldir. Biz yetişkinler temel doğruları öğrendiğimiz, alışkanlıklarımızı fark ettiğimiz ve eğer mümkünse bilinçli davranış geliştirdiğimiz ölçüde çocukla yolculuktan keyif alır birlikte büyürüz. Diğer türlü tekrardan ibaret bir hayat yaşarız. Ne gelişir ne geliştirebiliriz. Kimliğimiz engel olur tüm bunlara.

Çocukla yapılan yolculukta keyif almak işleri güzelleştirir. Ancak keyif almanın ötesinde eğitici bir yaklaşım içinde olmak da kaçınılmazdır. Bazen zor gibi görünse de cevap çok basit olabilir. Soru şudur.  Neyi niçin yapıyoruz? Bu sorunun cevabı oldukça yol göstericidir.

Zaman akıp geçiyor ve kaçırdıklarımız geri dönmeyecektir. Bugün yapacağımız bir doğru çocuğumuza ve bize çok şey katacaktır. Hemen şimdi başlayalım, sıcacık bir gülümseme ile…

Fatma Behcet

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

bayramlar